Po co jesteśmy?

25 lat, lada moment już 300 wydań. To okrągłe liczby obrazujące historię „Monitora Wielkopolskiego”.

Ten nasz jubileusz zbiega się z ogólnopolskimi dyskusjami nad tym, czy samorządy powinny wydawać swoją prasę. Myślę, że nie miejsce i czas, by tu rozwijać wątek dotyczący tego, komu i z jakich powodów zależałoby na zakazaniu takiej aktywności samorządów. Samorządów, które – z definicji – są wszak wspólnotami mieszkańców zamieszkujących dane terytorium.

Na pytanie, czy „Monitor” jest (i był przez te ćwierć wieku) potrzebny, odpowiadam inaczej. Pismo zostało powołane do życia przez sejmik, by pomóc w integracji nowo utworzonego dużego województwa. Mam nadzieję, że jakąś swoją cegiełkę do tego procesu dołożyliśmy. A także do uświadomienia mieszkańcom regionu, że samorząd województwa to nie jakaś wyimaginowana wspólnota, ale wspólnota jak najbardziej realna, tworzona przez wszystkich Wielkopolan i w ich imieniu dbająca o rozwój naszej małej ojczyzny. Często czyniąca to przez organicznikowskie w swym duchu inicjatywy i działania, które dla mediów komercyjnych są zbyt mało „sexy”, by zasłużyć na ich uwagę.